Γιάννης Ζάχος

Ένα από τα σπουδαιότερα προβλήματα, που έχει να αντιμετωπίσει ο εκπαιδευτικός στη διδακτική πράξη, είναι οι δυσκολίες, που εμφανίζει ένας σεβαστός αριθμός μαθητών στο μάθημα της αριθμητικής. Οι δυσκολίες αυτές εμφανίζονται άλλοτε ενωρίς, όταν το παιδί βρίσκεται στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, πιθανόν, όμως, οι δυσκολίες να εμφανιστούν και αργότερα στις ενδιάμεσες τάξεις, ή, σπανιότερα, στις τελευταίες.

Η εμφάνιση και η ύπαρξη ενός τέτοιου προβλήματος δημιουργεί όχι ευχάριστες καταστάσεις, τόσο στο ίδιο το παιδί και τον εκπαιδευτικό, όσο και στους γονείς, μια και οι δυσκολίες μάθησης αφορούν σε ένα βασικό γνωστικό αντικείμενο, που αποτελεί και την πόρτα για πολλές επιστήμες, τις οποίες, η όποια αδυναμία σ’ αυτόν τον γνωστικό τομέα, τις κάνει δύσβατες. Με ένα τέτοιο δεδομένο, είναι δικαιολογημένη η ανησυχία, ενώ η παλιά παρηγοριά, ότι «το παιδί δεν έχει κλίση», σήμερα πια δεν έχει καμιά  ισχύ.

Μερικοί από τους όρους που χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν το φαινόμενο είναι :

Ειδική μαθησιακή δυσκολία στην αριθμητική
Διαταραχή στην αριθμητική
Δυσυπολογισμός
Δυσαριθμησία
Αριθμασθένειες

Μιλάμε, βέβαια, για δυσκολία στην αριθμητική, όταν πρόκειται για διαρκή και επιμένουσα δυσκολία στα μαθηματικά ειδικά, όταν η ικανότητα μάθησης στους άλλους τομείς είναι τουλάχιστον ικανοποιητική. Πρόκειται για ασυνήθη περίπτωση. Καλύπτει μόλις το 1% ολόκληρου του μαθητικού πληθυσμού, ακόμη και εκείνου που έχει ενταχθεί στα ειδικά σχολεία. Ωστόσο, ένα ποσοστό περίπου 15% των παιδιών των κανονικών σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (έρευνες στη Γερμανία, Ουγγαρία, Σουηδία, Πολωνία ) παρουσιάζει προβλήματα στην αριθμητική με την έννοια, ότι οι επιδόσεις τους σ’ αυτόν τον γνωστικό τομέα είναι σημαντικά χαμηλότερες σε σύγκριση με εκείνες στους άλλους τομείς της γνώσης.

download Κατεβάστε
το αρχείο